Bloog Wirtualna Polska
Są 1 273 402 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Czas w końcu wrócić z podróży

sobota, 18 listopada 2017 23:25

Być tak blisko Luksemburga i nie zobaczyć? Nie mogłam ominąć takiej okazji. Wręcz taką okazję stworzyłam, wybierając taką drogę powrotną do kraju :). To największe z małych państw Europy. Do tej pory widziałam tylko Andorę i już wiem, że nawet malutkie państwo nie jest tak małe, jak by się wydawało (jak wynika z mapy). Powierzchnia państwa Luksemburg to 2586 km kw. To nieco więcej niż powierzchnia czterech Warszaw. A ludność tego Wielkiego Księstwa, to zaledwie 570 tys. w tym tylko 55,5% Luksemburczyków. Miasto Luksemburg, stolica , też jest niewielkie. 

Nie wiem, czego się spodziewałam po tym mieście, ale trochę nie tego, co zobaczyłam. Nie wiem czemu wyobrażałam sobie, że to będzie miasto - cukiereczek, z zabytkowym starym centrum, śliczne, jak z obrazka. Może wpływ na odbiór tego miasta miało jeszcze to, że miałam za zadanie doprowadzenie naszego auta do parkingu, drogowskazy kierujące nas na parkingi miejskie były niejednoznaczne. Przy próbie zaparkowania w podziemnym garażu, który okazał się prywatny uszkodziliśmy hamulec i zdenerwowanie się pogłębiło. W końcu dotarliśmy do ogromnego parkingu publicznego w środku miasta, ale cały czas nie dawała nam spokoju myśl, że musimy przed nocą dojechać na nocleg do Trewiru i czy uda nam się tam dojechać bez strat, a potem jeszcze 1000 km do Polski.  Z takimi myślami z tyłu głowy nie mieliśmy szans na zwiedzanie Luksemburga na luzie. 

 Wiedziałam, że luksemburska starówka jest wpisane  na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Więc wyglądałam tych "cudów". Nie widziałam. Może dlatego, że główny plac na przeciw Pałacu Książęcego był w remoncie  i panował na nim remontowy bałagan, jakieś folie, jakieś płoty, rusztowania i kurz. Gdzie te kamieniczki "jak w Disneylandzie"?  Owszem, Pałac Książęcy jest bardzo ładny, ale  jakby wciśnięty między inne kamienice, w wąskiej uliczce. Gdyby nie wartownik w budce ( jak przed pałacami w Kopenhadze i Sztokholmie), to nie poświęciłabym  mu szczególnej uwagi. 

 

Paryż 2017 223.jpg

 

 

Paryż 2017 224.jpg

 

Ze zdjęciem katedry też miałam kłopot: z każdej strony obudowana innymi domami.

Paryż 2017 221.jpg

 

To główny portal.

 

Paryż 2017 222.jpg

A od tyłu płot (ów remont) zasłania zbyt wiele.

 

Jeszcze raz przypomnę to ujęcie. Ta głęboka dolina `ze strumieniem na dnie dzieli miasto na dwie części, a spinają je baardzo wysokie mosty. Ten na zdjęciu nazywa się Viaduc.

 

ParyĹź 2017 216.jpg

 

Luksemburg, to najmniejsze państwo UE. Tu flagi Unii i flagi Luksemburga : czerwono-biało- niebieskie (od 1890 roku niepodległe księstwo, zakończenie unii personalnej z Holandią, stąd taka sama flaga).

Paryż 2017 218.jpg

 

To jeszcze jeden widok przez dolinę - na Most Adolfa (ponoć jest to tak popularne imię w Luksemburgu, że nawet Hitler go nie zohydził tutaj i nadawane jest nadal chłopcom).(zdjęcie robione pod słońce smartfonem, stąd kiepska jakość).

Zieleni jest w mieście sporo. Ale centrum nie jest szczególnie oryginalne, liczne uliczki - deptaki, ze sklepami dla bogatych (przeszło 112 tysięcy $ PKB na osobę, 166 banków), najdroższych światowych firm, restauracje, bistra, z ogródkami na ulicy. Jak w Goeteborgu chociażby (bo np. w Bordeaux podobne sklepy i butiki były na uliczkach pamiętających gotyk) 

 

Paryż 2017 228.jpg

 

Gdyby nie nazwy firm podobne zdjęcie mogłabym zrobić na deptaku chociażby w Gnieźnie.

 

Paryż 2017 225.jpg

 

Nie mam nic do szukania w takich miejscach, za wysokie progi...finansowe ;) Dla uspokojenia wypiliśmy kawę w kawiarnianym ogródku, nawet jakieś ciasto zjadłam (niby wypiek szefa, Włocha, ale nie zachowałam w pamięci smaku, widocznie był to wypiek taki sobie).  

Mam pewien niedosyt Luksemburga, ale nie tęsknię za nim.

 Natomiast  Trewir, to zupełnie inne wspomnienia. To miasto dla mnie wymarzone: niezbyt duże, z niebywałą przeszłością (przeszło 2 tysiące lat, udokumentowane w zabytkach), ze starym miastem, przytulne i piękne. Zauroczona jestem do dziś i chętnie znów bym tam pojechała, bo widziałam stanowczo za mało. 

To była taka miła niespodzianka. Nic o mieście nie wiedziałam, gdy rezerwowałam tam nocleg (poza tym, że urodził się tam Karol Marx). Byłam pewna, że to zabytkowe miasto i że na pewno zobaczę coś ciekawego, ale że jest aż tak szacowne i bogate w zabytki najwyższej klasy, to nie sądziłam. Spełniło moje oczekiwania z nawiązką. Czytając w hotelu historię miasta co chwilę wydawałam ochy i achy, tyle było w  historii miasta zwrotów  i zmian granic, że nie jestem pewna, czy Trewir (niem.Trier, fr.Treves, luks.Treier) jest niemieckim miastem (wiem, wiem, Lwów też jest ukraińskim miastem, a Szczecin polskim). Niemcy i tak szczycą się tym, że Trewir jest bodaj najstarszym miastem w Niemczech. Już w 16 w.p.n.e.była tu rzymska osada wojskowa Augusta Treverorum, w II w.n.e miasto- twierdzę rzymską otoczono murami miejskim. Jedna z bram miejskich, nie do wiary, zachowała się do naszych dni: Porta Nigra, czyli Czarna Brama .

 Paryż 2017 237.jpg

 

 

Paryż 2017 239.jpg   

Może ona i nie jest piękna, ale to świadectwo 2 tys. lat historii!! I nadal stoi!!

Zaraz za bramą  ( w stronę fotografującej, czyli mnie) zaczyna się Stare Miasto. A miasto w III i IV w.n.e. było miastem rezydencyjnym cesarzy rzymskich, zmarła tu Św. Helena, matka cesarza Konstantyna Wielkiego, on też często tu przebywał. Z tego okresu zachował się m.in. amfiteatr (nie widziałam) . Potem władali Trewirem arcybiskupi, potem było tu Święte Cesarstwo Rzymskie (narodu niemieckiego) aż do XVII w ! (wcześniej Stara Rzesza, cokolwiek to znaczy). W XIX wieku władali miastem Francuzi, potem, po Napoleonie Prusy (i za pruskich czasów urodził się tu w 1818 roku Karol Marx (o którym się tu pamięta). Po I Wojnie Trewir do 1930 roku był w granicach Francji. Wielkopolanie (czyli ja) powinni mieć Trewir we wdzięcznej pamięci - to właśnie tu 16 lutego 1919 roku podpisano Rozejm w Trewirze, na mocy którego strona niemiecka została zmuszona do podpisania układu rozszerzającego układ o zawieszeniu broni z listopada 18 roku o natychmiastowym przerwaniu walk w Wielkopolsce, kończąc tym samym Powstanie Wielkopolskie (które to powstanie wywalczyło Wielkopolskę dla Polaków).

Może też stąd mój sentyment do pięknego  Trewiru.

 

Paryż 2017 242.jpg 

Tu zaczyna się Rynek. Słońce jeszcze nisko, a to była już godz.11.!

 

Paryż 2017 251.jpg

 

 

Paryż 2017 240.jpg

 

A to widoki Rynku.

 

Paryż 2017 246.jpg

 

W drodze na Rynek rzut oka na Katedrę Św. Piotra (wpisana na listę dziedzictwa UNESCO).

 

Paryż 2017 254.jpg

 

Ma już tysiąc lat ( nasz poznański Zamek w stylu pseudoromańskim, mający lat 100, wygląda bardzo podobnie).

 

Paryż 2017 257.jpg

 

To przepiękny gotycki portal kościoła NMP, również wpisanego na listę dziedzictwa UNESCO. Ten kościół dobudowano do Katedry. I tak sobie trwają po sąsiedzku. 

I jeszcze słoniki w parkach Trwiru. Coś mi się kołacze w pamięci, o "niebywałym zjawisku", jakim było sprowadzenie do miasta, dawno temu(XVIII w.?) słonia, zwierzęcia, którego nikt do tej pory nie widział, ani nie potrafił sobie takiego cuda wyobrazić. Ale może ktoś z Was ma bardziej aktualne informacje?

 

Paryż 2017 235.jpg

 

W każdym razie ten słonik na skwerze niedaleko Porta Nigra był uroczy :)


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (15) | dodaj komentarz

Nostalgicznie, okruchy Wielkiej Wojny

czwartek, 16 listopada 2017 12:46

Za oknem jesienna słota. Tak mnie wyrywa gdzieś w świat. Ale nic z tego. No, to sobie powspominam tamte ciepłe, wczesnojesienne dni na zachodzie Europy. 

 Z Paryża jechaliśmy prosto na wschód, w kierunku miasta Nancy, Oprócz nawigacji cały czas miałam mapę w ręce, bo po pierwsze uwielbiam mapy, a po drugie nie dowierzam nawigacji, głupia maszynka parę razy wprowadziła nas w błąd (Mojego, który skłonny jest wierzyć raczej mechanizmowi, niż mnie "kwalifikowanemu pilotowi wycieczek" i który za tę ufność musiał płacić spore pieniądze, bo zamiast drogi bezpłatnej nawigacja "wpuściła " nas na autostradę, we Francji koszmarnie drogą). Tym razem wybraliśmy skrót lokalną szosą, która miała nas doprowadzić pod luksemburską granicę. I doprowadziła :) To była piękna droga. Prawie zupełnie pusta, do tego zadrzewiona, a o tej porze roku, na początku złotej jesieni drzewa zachwycały kolorami. 

Paryż 2017 214.jpg  

I tak przez wiele kilometrów.

Po drodze mijaliśmy małe senne miejscowości. A w miejscowościach i przy drodze, co jakiś czas pomniki: obeliski z hełmami i karabinami. Przecinaliśmy też kilka razy rzekę Marnę. I wtedy do mnie dotarło, że jedziemy przez tereny działań wojennych z czasów I Wojny Światowej, że właśnie gdzieś tam stoczyły się największe bitwy tamtej wojny : bitwa nad Marną i bitwa pod Verdun. Co prawda rzeka Marna jest długa i działania wojenne miały miejsce bliżej Paryża, ale sama nazwa rzeki przywołała wspomnienia. A gdy drogowskazy zaczęły wskazywać Verdun (od naszej drogi 10 km), to czułam, że dotykam historii, że znalazłam się w miejscach, gdzie mój kochany dziadek Andrzej, wcielony do niemieckiego wojska, ogrywał kamratów Niemców w skata ("do gaci", jak wspominał), gdzie postrzelił się w łydkę, żeby wrócić do domu. A na tych polach teraz tak cicho było i pięknie. A w miejscowości Pont a Moussor  zobaczyłam z daleka na szerokim skłonie wzgórza nienaturalną biel. To były białe krzyże, setki krzyży - wielki cmentarz poległych pod Verdun (od lutego 1916 do końca roku 1916!). To już przeszło 100 lat , a pamięć wciąż trwa.

W owej Pont a Moussor wjechaliśmy na autostradę (bezpłatną tym razem) i po pół godzinie byliśmy już w Luksemburgu, w stolicy o tej samej nazwie.

 

Paryż 2017 216.jpg  

 

Paryż 2017 219.jpg

 

O Luksemburgu i Trewirze napiszę w następnym wpisie :)


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (6) | dodaj komentarz

Święto Rogala

piątek, 10 listopada 2017 22:22

DSCN2843.JPG

 

Moje rogale na święto Marcina. Nie jest to rewelacja, chociaż zrobiłam je dokładnie według przepisu z naszej regionalnej gazety (z Głosu Wielkopolskiego). Identyczny przepis podano w Głosie 2 lata temu. Ale to "nie ten" przepis. Trzymałam ciasto w lodówce całą noc, jak podawali w przepisie, składałam, wałkowałam, smarowałam masłem i znów składałam i wałkowałam (z 16 warstw). I co? Tak sobie. Żadne tam półfrancuskie. A maku białego nie miałam, no trudno, ale do ciemnego maku dodałam jeszcze raz tyle mielonych orzechów włoskich i migdałów. I 200g masła. Tak było w przepisie. Zdecydowanie za dużo. Potem to masło wypływało strumieniem z tych rogali. Na tym, co wypłynęło (masło klarowane się zrobiło) podpiekłam na blasze pierogi ruskie i jeszcze do pieczeni  indyczej dodałam). Ale co tam, smaczne są, a że nie takie jak od cukiernika? To tylko wina nierzetelnego przepisu. A muszę wspomnieć, że moja synowa 5 lat temu upiekła wspaniałe rogale marcińskie, "jak ze sklepu". Te od cukierników wydawały się nie do podrobienia, a jednak mojej synowej się udało. I stwierdziła, że mimo pewnych trudów (biały mak kupowany przez internet) takie domowe rogale są znacznie tańsze, niż te z cukierni. W tym roku ceny za kilogram są podobne do zeszłorocznych: 35 - 36 zł. Nasz miasteczkowy cukiernik sprzedaje je za 29 zł/kg. To ok 5 rogali. Bo taki prawdziwy rogal Świętomarciński powinien ważyć 200g i więcej. Jeśli jest mniejszy, to już nie może nazywać się Świętomarciński i nie ma certyfikatu ( to nawet lepiej, bo zwykle jest tańszy). Za mojego dzieciństwa i młodości  rogale na 11 listopada nazywały się "marcińskie" i tak mówi większość z nas, tubylców. Wtedy ten dzień nie był świętem, tylko zwykłym dniem pracy. I tylko w ten jeden dzień cukiernie, piekarnie, sklepy spożywcze  sprzedawały te rogale, tradycyjnie duże, z białym makiem, rodzynkami i orzechami. To było święto łasuchów. Wszyscy kupowali rogale, bo przecież następna okazja na zjedzenie tego przysmaku miała pojawić się dopiero za rok. A teraz urok czekania na rogale zbladł. Można je kupić przez cały rok. Prawda, nie wszędzie, ale w centrum Poznania na pewno.

Jutro mam gości, rodzinkę, to i kupiłam i upiekłam, żeby tradycji stało się zadość. Ale ...sama się sobie dziwię, nie zjadłam jeszcze ani jednego rogala w tym "sezonie" (bo rogale pojawiły się w sklepach chyba już przed 1 listopada i wiem, że jeszcze tydzień po 11 listopada będą świeże w cukierniach). Jakoś tak... o wiele mniej słodkiego jem, niż rok temu ;)

 A że jutro jest Święto Narodowe? I 99 lat odzyskania państwowość i rocznica zakończenia I Wojny Światowej? Siedzę w domu, telewizji nie oglądam. To i takie to moje święto. Święto Rogala z rodzinką. I tyle. 

Ale w następnym wpisie o I Wojnie jeszcze wspomnę.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (12) | dodaj komentarz

Kronika ogródkowa - koniec Złotej Jesieni

wtorek, 31 października 2017 19:55

Długą mieliśmy Złotą Jesień. U nas dopiero dziś w nocy był pierwszy przymrozek tej jesieni. Do końca października kwitną kwiaty, wiele drzew ma jeszcze sporo liści. Moja lipa jeszcze całkiem zielona, ani myśli gubić liście. Także bzy zielone i akacje przy ulicy. Dopiero solidny mrozik (tak ok -5 st) w nocy i w dzień zwarzy liście i opadną. Wczoraj zebraliśmy zielone winogrona (odmiana Zielona Chrupka). Urodzaj. Ale i kłopot. To bardzo smaczne winogrona, ale ile można zjeść? Wierzcie mi, jedliśmy przy każdej okazji, całę wiadra woziliśmy synom, a winogron jakby nie ubywało. Teraz część liści już opadłą, łatwiej było zrywać, widać było ile ich jeszcze zostało.

DSCN2840.JPG

 

Mamy 20 krzewów winogron, kilka bezpestkowych i 2 deserowe ciemne.

Te, co widać są już oberwane.

 

20171030_123938_resized.jpg

 

No i co z nimi zrobić? Robimy wino. Soki i przecier winogronowy już mamy. A zmarnować, całkowicie oddać ślimakom i ptakom ? Szkoda!

 

DSCN2839.JPG

 

A ciemne jeszcze na krzakach. Ale nic im nie grozi, mają cukier, nie przemarzną przy małym przymrozku.

 

20171029_125420_resized.jpg

 

Dziś,  przy małym wietrze i w słonku wykopałam nadmarznięte kanny, dalie i całkiem jeszcze zielone gladiole (na razie na centralnym klombie) i w to miejsce posadziłam tulipany i żonkile. To nie koniec wykopywania i wsadzania, ale póki mam siłę i ochotę będę tak robić. Kanny dają dużo zieleni i zawsze mi kwitną, podobnie dalie, kwitną aż do przymrozków od lipca chyba. A gladiole ścinam do wazonu, to takie eleganckie kwiaty.

Kwitną jeszcze turki - aksamitki. To niezawodne kwiaty, susza im nie straszna ani słabe przymrozki. Kwitną do mrozów. Zebrałam ostatnie letni kwiaty, bo kolejnej nocy mogą nie przetrwać (pewnie znów przymrozi).

 

DSCN2838.JPG

Jeszcze nawet jeden mak znalazłam, widać go z przodu.

 

A przed nami listopad i jesienne słoty, szary, mokry czas.

P.s

Dziś Halloween, właśnie przed chwilą odwiedziły mnie 3 dziewczynki, bardzo ładnie przebrane i nawet kolorowo. Dostały czekoladkę nadziewaną, jedyna słodkie, jakie miałam (zupełnie się nie przygotowałam, bo chyba ze 3 lata z rzędu nikt nas nie odwiedził w Halloween). Ale (nowej i nie mojej) tradycji stało się zadość.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (18) | dodaj komentarz

Paris, Paris....Paryż subiektywnie i folderowo

sobota, 28 października 2017 12:16

Jest taki paryski walczyk, śpiewa go oczywiście Edith Piaf, w refrenie powtarza się osiem razy słowo "Paris". Nie znam francuskiego, nie wiem o czym jest piosenka, ale dojeżdżając do Paryża śpiewałam głośno i radośnie melodię bez słów i ten refren, na powitanie "stolicy świata". Nauczyłam się nawet francuskiego "rrr", żeby refren brzmiał po francusku ;)

Wiele miast można nazwać "stolicami świata", to moja "stolica świata". Zobaczyłam Paryż pierwszy raz 25 lat temu, gdy po okresie zamkniętych, w latach 80-tych, granic Polacy mogli zacząć poznawać świat. Wcześniej byłam tylko raz na tzw. Zachodzie, zachłysnęłam się Rzymem, świeżo po nauce włoskiego, w podróży poślubnej, wszystko było, jak bajka, lekko nierzeczywiste.

Paryż zwiedzałam sama, z planem i przewodnikiem w ręce, bez znajomości języka. Miasto - wyzwanie. Poradziłam sobie, miałam dużo radości z takiego poznawania miasta. Później byłam jeszcze raz w Paryżu z pierwszym chórem, tylko jeden dzień, ale przypomniałam sobie różne popularne miejsca.

Tym razem chciałam pokazać Paryż Mojemu, nie wyrażał wcześniej entuzjazmu, żeby pojechać  specjalnie do Paryża. Zaakceptował opcję zobaczenia Paryża "po drodze" do Polski. Mieliśmy 2 noclegi w Paryżu, ale tylko jeden dzień na zwiedzanie, cały i długi, ale tylko jeden. Musiałam zorganizować "japońskie" zwiedzanie miasta: podjechać, zobaczyć, zrobić zdjęcia i jechać dalej. Taki Paryż w pigułce, z największymi "hitami" . Ale zaczęliśmy bardzo kulturalnie, od Muzeum d'Orsay. To muzeum sztuki od drugiej połowy XIX w, do lat 20-tych XX w. Mój uwielbia Impresjonistów i bardzo chciałam mu ich pokazać. Nasz pobyt wypadł w niedzielę, więc turystów były wszędzie tłumy. Do muzeum kolejka była krótka, bilety do zniesienia (12 euro od osoby), a zbiory niesamowite, no i sam budynek bardzo ciekawy. To były dworzec kolejowy, piękny budynek z XIX wieku, kiedy dworce wyglądały, jak pałace.

Paryż 2017 146.jpg 

Sekwana dodaje uroku.

 

Paryż 2017 149.jpg

   

Prześliczny, oryginalny zegar dworcowy.  

Paryż 2017 156.jpg

 

Na parterze, w byłej hali dworcowej ekspozycja rzeźb. 

Na balkonie są sale z obrazami Van Gogha i Gauguine'a (ach ten francuski).

Impresjoniści są prezentowani na IV pietrze.

Paryż 2017 158.jpg

 

Od tego "Śniadania na trawie" Eduarda Maneta zaczął się Impresjonizm.

Z ostatniego pietra Muzeum rozciaga sie przepiękny widok na północny Paryż z bielejącą w oddali bazyliką Sacre-Coeur.

Paryż 2017 161.jpg

 

Paryż 2017 163.jpg

 

Tu widok na ciekawe balkony Musee d'Orsay i Luwr po drugiej stronie Sekwany. Luwr widzieliśmy tylko z zewnątrz, sławnej piramidy szklanej nie sfotografowałam, akurat była po wschodniej stronie, pod słońce.

Muzeum wycieńczyło mnie zupełnie niezrozumiale. Miałam wrażenie, że zasnę na stojąco. A przecież jeszcze cały Paryż na nas czekał. Musiałam się wzmocnić. Dobra kawa i paryski naleśnik z kremem z jadalnych kasztanów postawił mnie na nogi, byłam gotowa do dalszego zwiedzania. Z muzeum przeszliśmy kładką  dla pieszych przez Sekwanę i przez ogrody Tuileries doszliśmy do Placu Zgody ( Concorde). Na środku placu znajduje się starożytny egipski obelisk z Luksoru (23 m wysokości)), dar egipskiego kedywa dla króla Ludwika Filipa (1831r). 

Paryż 2017 171.jpg

 

Z Placu Zgody przeszliśmy Polami Elizejskimi do stacji metra przy Grand Palais ( to ważne centrum wystawiennicze). Stamtąd pojechaliśmy do La Defense - futurystycznej, nowoczesnej dzielnicy Paryża.

Paryż 2017 172.jpg

 

La Defense, to właściwie miasto - satelita Paryża. Tylko tu są wieżowce, w centrum miasta nie stawia się budynków wyższych niż 5 pieter (jedyny wieżowiec to Wieża Montparnasse). Mimo upływu lat (podobnie wyglądała 25 lat temu) nadal sprawia wrażenie dzielnicy z przyszłości, z innego wymiaru czasu.

 

Paryż 2017 178.jpg 

To sławny Wielki Łuk  (Grande Arche), który jest  de facto budynkiem. Przeczytałam, że mieści się w nim Fundacja Praw Człowieka. Ten Łuk stoi na osi Luwr - Łuk Triumfalny - La Defense. Został oddany do użytku w 1989 roku.

 

Paryż 2017 188.jpg

Widzicie? To widok z La Defense na Łuk Triumfalny na Placu Gwiazdy.

 

Paryż 2017 190.jpg 

Tu wszystkie budynki są ze szkła i stali. Jeden z wieżowców odbity w drugim :)

 

Z La Defense podjechaliśmy metrem na Plac Gwiazdy (l'Etoile) czyli plac De Gaule. Rozejrzeliśmy się, zrobiliśmy zdjęcia  i pojechaliśmy dalej.

 

Paryż 2017 197.jpg

 

Łuk Triumfalny, na cześć Napoleona, nawiązujący architekturą do budowli rzymskich. Pod Łukiem Grób Nieznanego Żołnierza. Na Łuk można wejść i podziwiać stamtąd panoramę Paryża (za 8 Euro) . 

My pojechaliśmy do Pałacu de Chaillot . Z jego tarasów rozpościera się wspaniały widok na Pole Marsowe - park  i na stojącą w nim Wieżę Eiffla.

ParyĹź 2017 208.jpg

Z tych tarasów nie można przejść bezpośrednio pod wieżę, bo poniżej płynie Sekwana, której z tarasów nie widać. Na dalekim planie złoci się kopuła Kościoła Inwalidów.

Naszym kolejnym celem była wyspa Cite na Sekwanie, najstarsza dzielnica Paryża, Dzielnica I ( my mieszkaliśmy w Dzielnicy XIX). 

Najlepiej rozpoznawalną budowlą tej dzielnicy jest Katedra Notre Dame. Na wyspie znajdują się też pozostałości pierwszego gotyckiego pałacu królów francuskich, do naszych czasów zachował się Pałac Sprawiedliwości, Conciergerie (od wieków średnich - więzienie), a na dziedzińcu gotycka kaplica pałacowa - Święta Kaplica. Widzieliśmy te budynki tylko z zewnątrz - kolejka zwiedzających była przeogromna. Z Conciergerie wieziono na szafot przeciwników rewolucji francuskiej, a potem także jej ideologów m.in Dantona i Robespierre'a. A szafot był ustawiony na Placu Zgody.

Paryż 2017 209.jpg

 

Widok z mostu Pont Neuf na Cite. Pont Neuf - nowy most, jest pierwszym i najstarszym mostem Paryża, powstał w 1604 r.

 

Paryż 2017 212.jpg

 

Notre Dame w popołudniowym świetle.

To był ostatni punkt zwiedzania. Zmierzch nadchodził, sił zaczęło brakować i do hotelu było daleko. Mieszkaliśmy w Ibisie, z dala od centrum (za to z bezpłatnym parkingiem). Przed nami było 400 km do kolejnego noclegu i następnego zwiedzania. Tyle udało mi się pokazać Mojemu. Może da się namówić na drugi raz? Tyle jeszcze ważnych i ładnych miejsc nie zdążyłam mu pokazać. 

W centru Paryża spotykaliśmy ludzi ze wszystkich stron świata, wszystkich ras i kolorów, turystów i "tubylców". To samo w metrze. A do hotelu jechaliśmy jeszcze autobusem spod stacji metra. I tu przeżyłam coś na kształt zaskoczenia. Weszliśmy do autobusu, pokazaliśmy bilet całodniowy, kierowca - Afro-Francuz (żeby było poprawnie politycznie). To norma. Ale w autobusie byliśmy jedynymi Białymi. Nie jestem rasistką, ale poczułam się trochę dziwnie, gdy oczy wszystkich pasażerów spoczęły na mnie. A może tylko tak mi się zdawało...?

Po drodze do domu zobaczyłam jeszcze miasto Luksemburg i Trewir (Trier). Przy okazji Wam o nich napiszę. 

P.s.

Niektóre fakty, daty i nazwy, nazwiska z historycznego mojego pierwszego przewodnika : "Paryż. Przewodnik turystyczny" Ossolineum 1992.  

 


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (12) | dodaj komentarz

piątek, 24 listopada 2017

Licznik odwiedzin:  2 955 688  

Kalendarz

« listopad »
pn wt śr cz pt sb nd
  0102030405
06070809101112
13141516171819
20212223242526
27282930   

Archiwum

O mnie

Jestem żoną, matką, babcią i córką Jestem młodą (duchem) emerytytką i od niedawna mieszkam na wsi. Nadal mam swoje tajemnice i potrzebę odrobiny szaleństwa. Kocham poznawać nowe miejsca i nowych ludzi. Stąd moja obecność tutaj.

O moim bloogu

Z życia miejsko-wiejskiej emerytki

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Ulubione strony

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 2955688

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Pytamy.pl

Pytamy.pl