Godzenie się z upływajacym czasem

Godzenie się z upływajacym czasem

Na trochę - przerwa

Marazm powolniaka

Dzieci natury

Po zabiegu

Po imprezce

Kalendarz

O mnie

Na trochę - przerwa

Marazm powolniaka

Dzieci natury

Po zabiegu

Po imprezce

Kalendarz

Archiwum

O mnie

O moim bloogu

Księga Gości

Kategorie

Głosuj na bloog

Ulubione blogi

Wyszukaj

Subskrypcja

Konkursy i nagrody

Ostatni wpis w księdze:

Ostatnio przyznana nagroda:

Kategorie

czwartek, 29 stycznia 2009 19:10

Bez obaw. To tylko przerwa w pracy, koniec zajęć w tym semestrze. Trochę spokoju. Niby ta praca mobilizuje mnie do "pionu", może bez tej konieczności pokazywania się ludziom prędzej bym "zbabiała", ale może byłabym spokojniejsza, "do rany przyłóż". A może i nie. Może na emeryturze wyjdzie ze mnie marudząca jędza, wiecznie z czegoś niezadowolona? Na razie marzę o nieskrępowanym ramami zajęć czasie wolnym. Teraz mogę mieć wolne tylko wtedy, kiedy nie ma zajęć dydaktycznych. A ja już planuję wycieczki do "ciepłych krajów" Europy w maju albo październiku, bo latem tam jest upał, a ja nie znoszę upału (dla mnie upał to temperatura powietrza powyżej 28 stopni). No a teraz też nie mam jakichś rewelacyjnych planów. Może z 5 dni w Sudetach, może w Czechach, na pewno u rodzinki, jakiś wypad z małżonkiem. Zobaczymy. Na razie przede mną wolne do poniedziałku. Już dziś zaczynam powolniaka. I cierpliwie czekam co przyniosą kolejne dni (ano, jedni "wykuwają" swój los, a inni, jak ja, dają się nieść fali i liczą na uśmiech onego). Miłego weekendu. :-)

komentarze (13) | dodaj komentarz

niedziela, 25 stycznia 2009 15:08

Nawet nie warto o tym pisać, ale poprawiam te studenckie sprawdziany i już nie wiem, co jest dobrze, a co źle. Koniec semestru, a im sie uczyć nie chce. A mnie się nie chce pracować. W domu cisza , nie licząc dźwieku zegarków, lodówki, komputera . Mój pracuje obok, na laptopie, Młody spi, kuruje się snem. Niech mu tam (stale jest na środkach przeciwbólowych). Tylko jak tak cały dzień spi, to w nocy "kusi"- "nocny Marek". Muszę zrobić jakiś obiad (kotlety czekają na rozbicie i usmażenie). Ale kiedy zgłodniejemy, nie wiem. Nic się nie chce. Gdyby tak choć jeden promyk słońca się pojawił, od razu samopoczucie by się poprawiło. Jak ja nie lubię takich mglistych, zgniłych dni. Nie mam wtedy dość woli, żeby cokolwiek poczciwego zrobić. Energii potrzebuję! Woli! Nie można przecież reszty życia " przeziewać". Byle do słońca, byle do wiosny. Idę robić obiad.

komentarze (9) | dodaj komentarz

czwartek, 22 stycznia 2009 14:59

W jakim stopniu jesteśmy dziecmi natury? Czy potrafimy jeszcze zwalczyć w sobie chorobę siłą woli, wiarą w wyzdrowienie? Kiedyś, przy pobieraniu krwi tak się zestresowałam, czy aby na pewno dostałam jednorazową igłę, że krew przestała mi płynąć. Laborantka nie mogła się nadziwić, co się dzieje, a ja o mało wtedy pierwszy raz w życiu nie zemdlałam. Nieświadomie spowodowałam zatrzymanie przepływu krwi. Może świadomie też można by to zrobić. A nie to, to coś innego. Psyche ma kolosalny wpływ na nasze fizyczne zdrowie. Gdyby tak poćwiczyć, może można by częściej samemu się uleczyć? Powiadają, że wiara czyni cuda. Także wiara w wyzdrowienie. Ludzie, którzy ani na chwilę nie wątpia w to, że wyzdrowieją, częściej i szybciej dochodzą do zdrowia ( ach, skąd wziąć taką silną wiarę). I nadzieja, która trzyma przy życiu. Taki mysli przyszły mi do głowy, bo jedna z dawnych blogowych znajomych boryka się z chorobą. Czego można jej życzyć, żeby dodać otuchy , żeby poczuła, że nie jest zostawiona sama sobie w trudnych chwilach? Czy można jej życzyć wiary i nadzieji? I dużo sił? Nie potrafię znaleźć słów. Pomóżcie mi, sceptyczce.

komentarze (11) | dodaj komentarz

wtorek, 20 stycznia 2009 17:39

Dziś synkowi wycięli migdałki. I teraz leży, biedny, przytłumiony bólem, cierpiący. Ostatnio nie chorował, ale migdałkom to nie pomogło. Nadal były przerośnięte i "siały" bakteriami, nie pomogły domowe sposoby. Teraz syn pocierpi kilka dni (ma nakaz leżenia 14 dni), a potem, mam nadzieję wróci mu apetyt i ochota do życia. Bo to naprawdę przygnębiające, jak młody chłopak prawie nie je, nic go nie cieszy, nic nie emocjonuje. Przecież on zapomniał, co to znaczy być w pełni zdrowym. Teraz się to zmieni. Zadbam o to. A na wiosnę ma już zadanie - doprowadzić do porządku ogród babci i pomyśleć o naszym nowym ogrodzie. Dziś przyjedzie też pod skrzydła mamy drugi synek, kurować się. Ja się jeszcze trzymam, ale wkoło cała rodzina choruje, także wnuś. A jutro Dzień Babci. Trzeba będzie spotkanko przełożyć na inny - "zdrowy" termin. Nie szkodzi - nie uciecze.

komentarze (9) | dodaj komentarz

sobota, 17 stycznia 2009 19:43

No i fajnie. Wnusio dmuchał 4 świeczki, synkowi zapaliliśmy racę na torcie. Rodzinnie było, gwarnie, mały przebrany za Spiderman'a szczęśliwy. A teraz mam tylko pełen stół brudnych naczyń (w kuchni, oczywiście, bo do zlewu się nie pomieściły). Drobiazg. W końcu raczej lubię zmywać (ale cicho sza), jednak raczej zostawię sobie tę pracę na jutro. W końcu też mi się należy chwila wytchnienia po tej domowej krzątaninie. Pewnie wypadałoby podać kolację, ale zupełnie nie jestem głodna. sałatka czeka. Rodzice i młodzi wrócili do domu, może ci co zostali, jak zgłodnieją sami zrobią sobie jeść? Ja już(dopiero?) zaczynam odpoczywanie. I wszystkim tego życzę. Pa. @)-->-->--

komentarze (6) | dodaj komentarz

niedziela, 21 marca 2010

Licznik odwiedzin: 192516

Jestem żoną, matką i babcią. Moje życie jest uporządkowane, wręcz monotonne. Ale mam swoje tajemnice i potrzebę odrobiny szaleństwa. Kocham poznawać nowe miejsca i nowych ludzi. Stąd moja obecność tutaj.

« styczeń »